میان طشت زر خونین گلی بود -

کنارش داغدیده بلبلی بود
چه بلبل، بلبل شیرین زبانی -

نه او را لانه ای، نه آشیانی
ز سنگ کین پر و بالش شکسته

- غبار غم به رخسارش نشسته
اگر چه سر فرو در زیر پر داشت -

نظر گاهی میان طشت زر داشت
که ناگه دید گلچین ستمگر -

گل سرخش نمود از چوب پرپر
خودش را جانب عمّه کشیده -

چو غنچه پیرهن بر تن دریده
ببین ای عمّه چوب خیزران را -

که خونین کرده این لعل لبان را
بگفتا با دل پرغصّه زینب -

مزن چوب ستم، ظالم بر این لب
مزن ظالم که او شاه جهان است -

ترا ای بی مروّت میهمان است
مزن چوب ستم را بر سر او -

به پیش دیدگان خواهر او
خدایا داغ زینب تازه گشته -

مصیبت بی حد از اندازه گشته
خداوندا، به زینب کار تنگ است -

دل زینب مگر یا رب ز سنگ است
(رضایی) مختصر بنما سخن را -

به تن بدرید زینب پیرهن را

موضوعات مرتبط: شام غریبان و یازدهم محرم الحرام، ورود کاروان به کوفه